Het innerlijke conflict van het onzichtbare zelf.

In mijn laatste nieuwsstuk heb ik een klein beetje beschreven wat er gaande is in mijn leven, waar ik mij onder andere mee bezig hou. Tot mijn grote verbazing was er een kleine groep mensen die mij hierop veroordeelde en mij zelfs hebben verwijderd van zowel facebook als uit hun privé leven. Uiteraard is dat hun keus en dat is prima.  

Maar zoals ik al eerder heb benoemd in mijn vorige nieuwsstukje gaat het uiteindelijke oordeel niet zozeer over mij maar over de persoon die oordeelt. Wanneer je in veroordeling zit dan spiegel je niets meer dan je eigen ontevredenheid en onzekerheid over het leven en dat projecteer je op een ander. Het vergt moed om je eigen tekortkomingen te durven zien en er mee aan het werk te gaan. Daarom respecteer ik de keuzes die een ander maakt want uiteindelijk zijn het onze keuzes die ons als mens maken en vormen en beloopt een ieder zijn eigen pad. 

Daarnaast is er ook een hele grote groep mensen geweest die contact met mij hebben opgenomen en waarin ze aangaven heel blij te zijn met mijn vorige nieuwsstuk. Mijn grote en liefdevolle dank aan hen die werkelijk mijn kwetsbaarheid zien en accepteren, begrijpen en zien waar mijn schrijven werkelijk over gaat.  

Vaak hebben mensen mij gevraagd of ik meer wil schrijven over mijzelf en mijn innerlijke processen én over de aarde en kosmische veranderingen. Om die reden heb ik besloten om mijzelf wat meer te openen in het schrijven en mijn ervaringen en levenslessen met jullie te delen. Uiteraard is die informatie dan ook voor hen bedoeld die werkelijk hiervoor open staan en niet voor hen die in veroordeling zitten, want daar schiet niemand iets mee op. 

Een wat langere tijd geleden heb ik een stuk geschreven over het zaadje; dat wij als mens net als een plantenzaadje zijn met een harde schil om ons heen. Wat ik daarmee wil zeggen is: we hebben ons afgeschermd van de buitenwereld en we hebben een muur om onszelf heen gecreëerd om maar niet gekwetst te worden en om niet mee te hoeven draaien met de werkelijke wereld. Deze schil (de muur) is uiteindelijk niets meer dan een uitstel van executie omdat men meestal niet werkelijk wil voelen. 

We willen niet meer werkelijk voelen en zien, behalve dan als het strookt met het geromantiseerde beeld wat we innerlijk gecreëerd hebben over het leven en over onszelf. Dit is niets meer dan onze eigen comfortzone en een grote illusie wat ik het Hollywood syndroom noem. (Het Hollywood syndroom betekent dat in films alles altijd mooier en beter is dan het in werkelijkheid is.) Want wat in ons aanwezig is reflecteren we natuurlijk ook naar buiten toe omdat we de regisseur zijn van ons eigen leven.  

Het is belangrijk om werkelijk te durven leven, durven communiceren, durven voelen en er te durven zijn in je totaliteit. We zijn niets meer dan bewustzijn maar omdat we ons met alles identificeren in het leven zijn we dit totaal vergeten. Beter gezegd, we zijn onszelf kwijt geraakt. We denken overal over na, we overwegen en peinzen en vervolgens handelen we daarna. Dan wordt er zo vaak gezegd ‘ik volg mijn gevoel’. In werkelijkheid handel je dan niet vanuit je gevoel maar vanuit je denken. Bij velen ligt hier een grote verwarring op omdat ze het verschil niet meer zien of ervaren, juist door het schild dat ze om zichzelf gecreëerd hebben. Dit schild kan slechts zorgen voor tijdelijke blijdschap, dus is het in werkelijkheid een illusie. 

Iemand zei laatst tegen mij: ‘Ja we zijn het zaadje dus we zijn van nature klaar om in de grond gestopt te worden en met een beetje water en zonlicht hebben we de mogelijkheid om uit het zaadje te komen en te groeien.’ Ik zei: ‘Dat klopt helemaal, maar het grootste gedeelte van de mensheid doet dat niet en blijft liever het zaadje om niet echt te hoeven voelen en werkelijk te leven. Het is uiteraard ons geboorterecht om als een mooie bloem te stralen, en onszelf te laten zien aan de wereld vanuit onze kwetsbaarheid en innerlijke kracht. De waarheid is echter dat vele levens die in het zaadje zitten getraumatiseerd zijn en niet durven te leven en daarom ook niet uit het zaadje durven te komen. Het vergt moed en daadkracht om dat te doen. Velen kiezen doelbewust om liever in hun eigen comfortzone te blijven omdat dat veilig is en men dan geen risico’s hoeft te nemen.’ 

Zoals ik in het vorige nieuwsstuk al schreef: het is juist de bedoeling om risico’s te nemen in het leven en om uit je comfortzone te gaan. Want werkelijk leven betekent open staan voor het leven, er volledig in stappen, nieuwe doelen stellen, focussen op de toekomst en nieuwe dingen te creëeren. Dat betekent niet dat je van een ander alles moet krijgen, het betekent zelf dingen manifesteren vanuit je eigen kracht en je werkelijke zijn. Zolang je van alles van een ander ontvangt of krijgt ben je nog steeds afhankelijk en manifesteer je niet vanuit je eigen power en je zijn en als je niet op die manier kan manifesteren, dan kan je jezelf ook niet manifesteren en gronden hier op aarde als mens en persoon. 

Ik neem als voorbeeld mijn eigen leven. Dat is enorm veranderd zodra ik mij ging focussen op mijn toekomst. Vroeger had ik helemaal geen enkele ambitie. Nou ja, de enige ambitie die ik had was om elk weekend te feesten en te genieten samen met mijn vrienden. Doordeweeks leefde ik alleen naar het weekend toe. Ik leefde voor de feesten en om zoveel mogelijk leuke dames te leren kennen en met hen te gaan stappen.  Voordat ik in Groningen stad kwam wonen heb ik een wereldreis gemaakt. Sindsdien is mijn leven en mijn mindset helemaal verandert. Het mooie is, dat wanneer ik persoonlijk doelen ging stellen en ik daar zelfstandig vorm aan ging geven, dat ik mijn leven ging leiden in plaats van te lijden. 

Ik was niet langer een lijdend voorwerp van het leven. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik andere soort mensen aan ging trekken. Mijn focus was gericht op succes en spirituele en persoonlijke ontwikkeling.  

Doelen stellen in je leven geeft letterlijk richting. Als je geen plannen maakt voor je eigen leven dan wordt je ingezet in de plannen van een ander; dat is een logische gang van zaken maar het is niet de bedoeling. Het gebeurt of jij dat nu wilt of niet want onbewust wordt je toch meegenomen in die energie van de ander. Uiteraard is dat helemaal oke als dat jouw keuze is, de vraag is alleen of het werkelijk een bewuste keuze is van jezelf. Kijk daar NU eens grondig na: vind je dat je niet zelf je doelen neerzet maar wordt je mee genomen door de ander? Zo ja, dan moet je er maar eens even goed voor gaan zitten en kijken hoe jij hier een andere draai aan wilt gaan geven. 

Het grappige is dat onze innerlijke programmeringen op deze manier werken: zodra het nieuw jaar begint dan komen we met nieuwe voornemens, we willen van alles veranderen maar uiteindelijk vervallen we weer in oude patronen, waarom? Omdat we onze routines niet verbreken en wij liever in onze comfortzone blijven. Je moet niet wachten op het nieuw jaar. Jij bent in staat om elke dag op elk moment van de dag een nieuw leven te beginnen, nieuwe doelen te stellen en iets nieuws te creëeren. Dus beperk jezelf niet! Wees zelf de verandering die jij wilt zien. Neem de volledige verantwoordelijkheid over je leven en hou op met zeuren en in je slachtofferschap te (ver-)vallen. Verman jezelf en toon eens dat je de ballen hebt om iets in je leven te veranderen in positieve zin! Ik zie te vaak dat mensen hun kracht weggeven aan iets buiten zichzelf. 

We verzinnen zoveel excuusjes om niet uit onze eigen comfortzone te gaan. Ik hoor bijvoorbeeld geregeld mensen zeggen wanneer de Qero sjamanen hier in Nederland komen: ‘Ik hoef niet naar Zuid-Amerika want de sjamanen komen hier naar Nederland. Dus is dat voor mij een teken dat ik niet weg hoef.’ ‘Nee’, zeg ik dan, ‘dat is niet werkelijke een teken dat je niet naar het buitenland hoeft, dat is een Ego teken dat jij niet uit je comfortzone wilt en durft te gaan waardoor jij jezelf beperkt om in mogelijkheden te groeien.’ 
Daarnaast hoor ik te vaak het excuus ‘als het zo moet zijn’ of ‘dat het zo moet zijn’. Tja… Ook hier nemen we dan niet de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven maar geven we letterlijk onze kracht weg aan iets buiten ons zelf. Zo kan ik nog wel even door gaan met excuusjes op te schrijven die mensen gebruiken in het dagelijks leven, maar ik denk dat de boodschap zo ook wel duidelijk is. 

Dat is ook de reden waarom ik zo vaak aangeef dat je jezelf goed moet blijven stalken; de eigen patronen zien en observeren zonder oordeel. Dat is waar velen de fout in gaan, je ziet jezelf en oordeelt gelijk waardoor je dan niet vanuit de werkelijke essentie van het zelf handelt maar letterlijk vanuit het negatief ego denken. Dit noem ik het innerlijke conflict van het onzichtbare zelf. 

Het is belangrijk om bij jezelf te blijven en de beste versie neer te zetten van jou, je te ontwikkelen niet alleen op spiritueel niveau maar ook op persoonlijk niveau. We leven op aarde en niet in een spirituele wereld dus moeten we onszelf neerzetten op aards niveau; de kunst is je menselijkheid neer te zetten op aarde en jezelf volledig te accepteren. Zet niet alleen een spirituele versie van jezelf neer want dan ben je absoluut niet geaard of werkelijk aanwezig, je zit dan te veel in het Hollywood syndroom. Ga uit je comfortzone, zet de beste versie van jezelf neer, daag jezelf uit, en laat je leven niet leiden door de ander maar wees je eigen richting gever. 

Iemand probeerde een tijdje geleden mij te imponeren met zijn wijsheid, hij zei:  ‘Weet je Senia, verlichting is wanneer jij als de golf realiseert dat je 1 bent met de zee’. Ik keek hem aan en  moest een beetje lachen waarop hij mij gefrustreerd aankeek en zei: ‘vindt je dat grappig?’ Toen zei ik tegen hem: ‘met alle respect broeder, maar op het moment dat de golf zich realiseert dat die 1 is met de zee dan is die niet verlicht, maar dan zit die in een staat van ontwaking. Eenmaal in die ontwaking, en de golf ervaart de bewustzijnstroom wat mee gaat met de zee, dan is die pas verlicht.’ ‘Hmm ja, je hebt gelijk’, zei hij ‘ik begrijp wat jij bedoelt’. Ik antwoorde: ‘Nee broeder, je ziet het niet.’ Hij beweerde stellig van wel maar ik zei van nee. ‘Jij wilt nog steeds begrijpen vanuit je hoofd in plaats van te zien met je bewustzijn. Laatst zag je ook niet in waarom ik bijvoorbeeld aan vechtsporten doe terwijl ik geregeld over harmonie, liefde en vrede praat.’ 

‘Ja dat klopt’, zij hij, ‘en dat begrijp ik nog steeds niet. Je verkondigt altijd dat je wel vanuit je hart moet leven en liefdevol en vredelievend moet zijn, maar dat alles is zo tegenstrijdig met wat jij doet wat jouw vechtsport betreft.’ Toen zei ik tegen hem: ‘Broeder, je kan beter een krijger zijn in de tuin, dan een tuinman in de oorlog.’ 

Blessings,  

Rodolfo Marasci 

a.k.a. 

Senia Melchizedek