Het Ik-bewustzijn versus het Eenheidsbewustzijn

Het eenheidsbewustzijn is ons geboorterecht, het is onze natuurlijke staat van zijn. Het is niet iets bovennatuurlijks of iets heel bijzonders. We zijn deze staat van bewustzijn als iets magisch gaan zien omdat we zo ver van onszelf en onze natuur verwijderd zijn. Het denken en het lijden hebben ons hele leven overgenomen en alle gedachtes nemen we voor waarheid aan; we zijn verstrikt geraakt in onze gedachtes en doorzien de leugens en de illusie van onze gedachtes niet meer. We maken onszelf slachtoffer van onze eigen spookverhalen en beginnen te lijden; vallen in een staat van bewustzijn wat het Ik bewustzijn heet.

Het leven is een achtbaan van verschillende lagen van emoties waarmee we ons identificeren. Van kleins af aan zien we andere mensen op een bepaalde manier kijken, doen en reageren en we nemen patronen over zonder er bewust bij stil te staan of het überhaupt wel goed is of niet. We zijn net apen die anderen kopieren en dit kopiegedrag praten we ook maar al te vaak goed. We zien anderen worstelen met het leven, in verschillende lagen van emoties komen en alles wat we zien slaan we op in ons geheugen. Al deze opgeslagen herinneringen kunnen ons op een ander tijdstip of latere leeftijd weer van pas komen wat uiteraard niet positief is.

Als ik terug kijk, met vol bewustzijn, zie ik veel mensen met zichzelf worstelen. Ruim 98% van de mensen worstelen met zichzelf en verkeren constant in boosheid, frustratie, verdriet, eenzaamheid,  enz. Zij zijn zwaar ongelukkig en het lichaam is volgeladen met stress en deze negatieve energie stijgt met de dag. Weken en jaren bouwt dit zich op totdat we er een keer aan onderdoor gaan en een zogenoemde burn-out  krijgen of zwaar overspannen zijn; het lichaam is er niet op gebouwd om langdurig met stress te kampen dus het gaat ons op een gegeven moment opbreken. Het ergste is nog dat we dit als ‘normaal’ beschouwen, want we zijn gewoonweg vergeten hoe het is om in een mooie staat van bewustzijn te leven. We kennen die mooie staat van volledige eenheid niet meer, want we zijn te druk met boos zijn op onszelf en anderen, naar anderen wijzen en daarover roddelen, dan weer boos zijn en uiteindeijk overstappen op verdriet, dan naar jaloezie, afgunst, haat en ga zo maar door. Het is een achtbaan, een vicieuze cirkel van innerlijke destructie. Iedereen (her)kent dit gedrag wel bij zichzelf. Het bizarre is dat altijd een ander hiervan de schuld krijgt; hij heeft mij deze pijn bezorgd, ik wordt niet gezien, niet gehoord, ik ben boos want hij of zij heeft dit gedaan, etc. etc. en zo gaan we dagen, weken en zelfs jaren door.  

De maatschappij is dit patroon en deze staat van zijn als normaal gaan zien, want de meesten kennen niet anders. In sollicitatiegesprekken word er geregeld gevraagd of de solicitant stressbestendig is, wat in werkelijkheid een gekke vraag is want niemand is stressbestendig, maar als je nee zegt word je sowieso niet aangenomen dus zeggen velen ja hoor ik ben absoluut stressbestendig. Maar op het moment dat je dat zegt loop je al om je eigen waarheid heen en lieg jij tegen de solicitatieafnemer en jezelf. Waarom je liegt tegen de afnemer is duidelijk; je wilt die baan hebben, maar waarom lieg je tegen jezelf? Omdat je niet afgewezen wilt worden, want je bent al zo vaak in je leven afgewezen door je ouders, partner(s) en vrienden en dat zal jou nu niet weer gebeuren want die innerlijke lading van afwijzing is al groot genoeg. Dus koste wat het kost zeg jij ja, ik ben stressbestendig. Maar ben je dan überhaupt wel integer en eerlijk naar jezelf? Nee toch? Je leeft niet in waarheid en je kíest hier voor. Want in dit soort situaties zien we de waarheid van het hele gebeuren wel maar passeren we deze heel snel en gaan we in ontkenning omdat de waarheid ons niet uitkomt. Dit doen we constant totdat we er (letterlijk) doodziek van worden.

En dat is precies waar dit stuk over gaat, 98% van de mensheid leeft dagelijks in het ik-bewustzijn; men lijdt en neemt vaste rollen aan zoals bijvoorbeeld het slachtoffer, de pleaser, of de controleur waarbij hij/zij op alles en iedereen controle wilt uitoefenen. Onder deze rollen zit een lading van frustratie, boosheid, angst of verdriet. Wanneer je je er bewust van bent is het bijzonder om te zien hoe mensen lijden en hoe hier ook voor gekozen wordt. Er wordt vaak gezegd dat dingen je overkomen maar niets is minder waar. Op een bepaalde manier kies je er voor om je zo te voelen en te gedragen; wij mensen zijn geen hulpeloze slachtoffers van ons gedrag. Het is waar dat in de maatschappij de meeste mensen slaaf zijn geworden van hun verslavende destructieve gedrag en de identificatie met dit gedrag en hun emoties zo groot is dat men ook werkelijk jaren kan blijven lijden. Er is dan weinig bewustzijn aanwezig en er word weinig aandacht besteed aan de innerlijke wereld, dit wordt ons ook niet geleerd. Eigenlijk zouden we op de lagere school al ontwaakte leraren moeten hebben die kinderen begeleiden in hun groei en ontwikkeling zodat als zij wat groter en ouder zijn zij meer inzicht hebben op hun innerlijke zelf en ook een andere staat van bewustzijn aan kunnen nemen. Ik hoor namelijk vaak om mij heen dat mensen zeggen dat de wereld aan het ontwaken is. Ik vraag mijzelf dan af: is er werkelijk ontwaking gaande? Het collectief van de mensheid staat echter nog maar aan het uiterste begin van het ontwakingsproces waar men net de ogen open doet, want het begin van ware ontwaking betekent in vol bewustzijn aanwezig zijn, jezelf zien vanuit dat bewustzijn en in volledige waarheid zijn zonder oordeel.

Ik weet nog dat ik mij 20 jaar geleden bewust werd van een groep jonge mensen die van school af kwamen en die helemaal in de knoop met zichzelf zaten, zich geen enkele raad met zichzelf wisten. Veel werden depressief en/of kregen angstaanvallen. Ik zag dat als zij hun veilige thuishaven hadden verlaten bij hun ouders, dat zij in een isolement terecht kwamen en een bepaald syndroom begonnen te ontwikkelen. Er heerste een bepaalde angst voor het leven en het bestaan. Ik was er zelf altijd verbaasd over maar nam waar dat veel leeftijdsgenoten hier last van hadden. Altijd maar weer dat lijden en dat denken en filosoferen over het lijden. Een gedeelte van die generatie zijn bepaalde therapieën en of therapieopleidingen gaan volgen, opleidingen waarin zij zichzelf moesten uiten op emotioneel gebied. En alhoewel het uiten een goed begin is zie ik ook hen steeds weer vanuit het ik-bewustzijn handelen en steeds weer teruggaan naar de pijn van een oud trauma. Ja, zegt men, je leert er anders mee omgaan, ik kan er nu beter mee omgaan dan voorheen. Maar is dat niet slechts een strategie waarin je nog steeds in die vicieuze circle zit en je toch steeds weer terugkomt bij het lijden, bij oude pijn? En zij begeleiden nu vervolgens weer anderen met hun trauma’s en de vicieuze cirkel blijft rond waardoor men blijft hangen in het ik-bewustzijn wat alleen maar lijden kent.

De vicieuze cirkel moet doorbroken worden en dat doen we door een bewuste keuze te maken om uit het lijden te stappen. Dat is geen makkelijke stap want het vergt enorme moed, bewustzijn en kracht om uit je comfortzone te gaan. Jaren hebben wij geleden. Jaren hebben wij emotionele pijn ervaren en de indentificatie van deze pijn heeft er voor gezorgd dat de hersenen een bepaald patroon zijn gaan ontwikkelen en dit patroon moet geregeld gevoed worden. Wanneer men uit de routine stapt dan voelt men zich niet compleet, er mist wat, want ook het ervaren van lijden is letterlijk een verslaving. Om het patroon te kunnen veranderen moet het vanuit waarheid aanschouwd worden en daar is ten eerste bewustzijn voor nodig, ten tweede is dat wat velen niet willen of durven en blijven liever in ontkenning. Het lijden voelt als een veilige thuishaven waarin ze de nodige aandacht krijgen en naar zich toe trekken. Het lijden dient hen, het is een verslaving en de hersenen draaien steeds weer hetzelfde patroon af waarvan je letterlijk moet afkicken. Als je jaar in jaar uit destructief gedrag vertoont dan worden er o.a. bepaalde hormonen aangemaakt in het lichaam en om dit proces weer om te draaien heb je hulp nodig, en dan spreek ik niet over psychiaters en psychologen want zij hebben naar mijn mening alleen theoretische boekenkennis en geen werkelijke kennis over het bewustzijn, de ziel, of hoe emoties een impact hebben op onze hersenen en lichaam. Ook zij verkeren in dezelfde situatie als de meeste mensen en leven vanuit het ik-bewustzijn. Nee, wanneer ik spreek over hulp dan bedoel ik hulp van ontwaakte mensen die vanuit een bepaalde staat van bewustzijn leven het eenheidsbewustzijn en dat ook kunnen overbrengen. Dát is wat dit tijdperk nu nodig heeft, nieuwe wereldse leraren met een hoger niveau van bewustzijn. Het ik-bewustzijn is het bewustzijn van beperking. Ik zeg altijd: de mensheid heeft de medaille en de titel van Meesters in Beperking behaald inplaats van Meesters in Mogelijkheden. Vanuit mijn inzicht en het esoterische perspectief is het zo dat ware meesters meesters creëeren en geen studenten.

Wanneer ik spreek over emoties en de verslaving van het lijden hoor ik mensen vaak zeggen: ja maar dat kan toch niet, want die emotie overkomt je gewoon. Nee, leg ik dan uit, jij laat jezelf meevoeren in die emotie en dat heb jij jezelf zo aangeleerd door anderen te kopiëren. Tevens heb je ook nooit werkelijk de moeite gedaan om daar verandering in te brengen, misschien omdat je niet wist dat het ook anders kon of omdat je er niet aan toe was, want er is werkelijk daadkracht, wilskracht en moed voor nodig. Er moet een bepaalde drijfveer in jou zijn, iets dat zegt dat je het zo niet langer meer wilt; je moet het willen zien vanuit jouw innerlijke waarheid. Ik zeg altijd: kan niet bestaat niet, wil niet is een keuze. Alles is mogelijk zolang je maar werkelijk wilt. Je moet er wel wat voor doen en er bewustzijn op brengen.

Het eenheidsbewustzijn is onze natuurlijk staat van zijn. In deze staat van zijn kan ons lichaam tot rust komen en helen van ziektes die gecreëerd zijn door langdurige stress en lijden. In deze mooie staat van zijn worden relaties geheeld en het brengt resonanties in ons leven. Een misvatting is dat als je in een hogere staat van ontwaking zit (eenheidsbewustzijn)  dat je nooit meer in het ik-bewustzijn komt. Stel je voor dat er iets ergs gebeurd met een dierbare, dan zal dat jou absoluut raken maar het grote verschil is dat je niet dagen, weken of jaren hoeft te lijden door een gebeurtenis. Wanneer het eenheidsbewustzijn eenmaal jouw dagelijkse bewustzijn is geworden zal jouw lichaam hier zo aan gewend zijn dat dit jouw natuurlijke staat van zijn is. Het zal dan ook geen enkele moeite kosten om weer terug te schakelen wanneer je door iets geraakt word.
Levend in eenheidsbewustzijn kan je alles krijgen en aantrekken wat je wilt, zolang je maar vanuit waarheid kijkt en deze waarheid blijft hanteren en leven. Vanuit waarheid en eenheid kan je een leven leven van innerlijke en uiterlijke schoonheid want jij bent niet zwak van nature, jij bent sterk van nature; jij bent niet lelijk van nature, jij bent mooi van nature; jij ben niet laag van nature, jij komt van de hoogste staat van zijn van nature. Het is onze natuurlijke staat van zijn en alles begint met een simpele vraag. Beantwoord deze vanuit vol bewustzijn, dus zeg niet zomaar nu ja of nee maar ga er  werkelijk even voor zitten in stilte en stel jezelf dan met volle bewustzijn deze vraag:  Wil ik vrij zijn van het lijden?  Heb de volledige aandacht bij jouw lichaam, en voel vanuit elke cel in je lichaam wat daarop jouw antwoord is.

Jij bent van de hoogste staat van zijn gekomen en bij je geboorte ben je ingedaald in deze aarde en maatschappij waar we de weg zijn kwijt geraakt. Weet dat je hier weer uit kan komen en dat een mooie staat van zijn jouw geboorterecht is lieve broeders en zusters. Claim jouw geboorterecht weer terug want we leven in het begin van het Aquarius tijdperk waarin er veel veranderingen gaan plaats vinden en waarin wij weer werkelijk tot onszelf mogen komen, maar daarvoor moet jij wel de eerste stap zetten.

Vanuit kracht, liefde en dienstbaarheid groet ik jullie

Namasté

Senia Melchizedek