Brief van dankbaarheid aan het leven.

Als mensen mij voor het eerst ontmoeten hoor ik hen soms zeggen: ,,Goh, je bent ook net als wij, een gewoon mens.” Verbaast kijk ik hen dan aan en vraag ze: ,,Had je iets anders verwacht?” En dat is waar het vaak bij velen fout gaat, men heeft bepaalde verwachtingen die gepaart gaan met een bepaald beeld dat zij van jou vormen. Zo werkt de mind nu eenmaal, of toch niet? 
Waarschijnlijk verwacht men vaak wanneer ze mij voor het eerst ontmoeten dat ik op een wolk zweef en dat ik dagelijks in een wit gewaad of in een gekleurde poncho loop. Natuurlijk zijn dat zelf geprogrammeerde gedachtenpatronen die beïnvloed zijn door films of verhalen die men eerder heeft gehoord. Wij leven nu in een tijd waar alles moderner en vlotter gaat en niet zo is als vroeger. En nee, ik zweef ook niet op drones of iets dergelijks maar ik loop met beide voeten op de grond; bewust, aanwezig en daadkrachtig in de dingen die ik doe. Maar dat is niet altijd al zo geweest… 

Ik heb zelf een lang pad afgelegd om te komen waar ik nu ben, om aanwezig te zijn in bewustzijn. Dat gaat allemaal met vallen en opstaan, met kleine en grote fouten maken, dat heet het leven. Men kan niet verwachten dat je alles goed doet want dat kan niemand, ongeacht wat iemand ook zegt of beweerd. Je kan niets meer doen dan je best en als je altijd je best doet kan je nooit achteraf zeggen had ik maar.. nee want je hebt je best gedaan op dat moment; dat heet onberispelijk zijn. Dat betekend niet dat je geen fouten kan maken, want wat nu je best is kan een wereld van verschil zijn met hoe je daar over een week, maand of jaar tegenaan kijkt. Om te groeien zal je ook fouten moeten maken en dat is nou net wat velen niet begrijpen: dat je fouten kan, mag en moet maken om van te kunnen leren. Wij zijn namelijk allemaal onderhevig aan ons verleden, aan onze opvoeding, en mijn opvoeding ging niet bepaald over rozen. Ik ben hard opgevoed door een rasechte Italiaanse man van de oude stempel die weinig tot geen liefde kende. Met de harde hand werd ik opgevoed en zo kwam ik beetje bij beetje in een staat van overleving terecht en deze overleving werd mijn dagelijkse bewustzijn. En in dat bewustzijn maak je geregeld fouten, alleen zag ik toen die fouten niet als fouten omdat ik niet beter wist dan dat dat mijn leven was, zo was ik opgegroeid. 

Eenmaal bezig met mijn spirituele en persoonlijke ontwikkeling werd ik mij beetje bij beetje bewust dat er ook een andere kant van het leven was. Dat je een keuze hebt en dat jij zelf kan bepalen hoe jij jouw leven wilt leven en omgaan met hetgeen op jouw pad komt, in plaats van het vanuit een slachtofferrol te bekijken waarin het leven jou overkomt. Je kan zelf kiezen en kijken hoe jij wilt leven en vanuit welke staat van bewustzijn je dat doet. Je kan kiezen of je in dualiteit wilt zitten of dat je in vrede wilt zijn, maar je moet er uiteraard wel wat voor doen. Soms hoor ik mensen zeggen: ,,We hoeven niets meer te doen want we zijn alles al.” ,,Nee”, zeg ik dan ,,daar sla je de plank mis, dat is een illusie die je jezelf voorhoudt wat uiteindelijk een grote escape is. We zijn inderdaad geïncarneerde meesters die er voor gekozen hebben om weer hier op aarde aanwezig te zijn, ja dat wel, maar dat betekend niet dat jij je alles weer herinnerd en dat jij er al bent. Daar zal je hard voor moeten werken; het is een stuk meesterschap dat jij weer opnieuw zal moeten neerzetten. Dat is de reden dat ook ik mij steeds laat bijscholen bij de ontwaakte grootmeesters in India of in Zuid-Amerika bij de energiemeesters die bekend staan als Paqo’s. Het is een egotrip als je denkt dat je geen bijscholing (meer) nodig hebt. 

Het leven is een reis vol en naar bewustzijn. We hebben een lichaam, geest en ziel en het integreren van dit alles is een kunst opzich. Je bent niet jouw lichaam maar je moet wel integreren ín het lichaam; je bent niet jouw gedachtes maar je moet je wel bewust worden van jouw mentale aspecten; jij bent niet diegene die waarneemt maar je moet jezelf wel bewust worden van wie de waarnemer is en wat bewustzijn is. Dit proces kan zich alleen ontwikkelen door het leven volledig te leven en jouw bewust te richten op de leermomenten en jouw groei. Je zal moeten leren om vooruit te kunnen komen en om te leren zal je open moeten staan voor andere zienswijzen in plaats van stijfkoppig vast te houden aan datgene wat je kent. Je wilt niet op een dag wakker worden en er achter komen wat je allemaal gemist hebt, want dan kan het al te laat zijn. Leef! Ga uit je comfortzone en verruim je bewustzijn, ontdek nieuwe lagen. Het onbekende instappen is spannend en er zijn aardig wat mensen die dat niet kunnen of durven, ook dat is oke. Iedereen bewandeld zijn of haar leven in hun eigen tempo. Het is belangrijk dat jij de verantwoordelijkheid neemt over jouw eigen leven en je best doet en er het meeste van te maken. 

Alles in het leven is een les. Een grote les kan geleerd worden wanneer er over jou geroddeld wordt. Er worden verhalen over je verzonnen of er wordt uitgebreid een eenzijdig verhaal rondverteld vol emotionele triggers en issues van die persoon waardoor het verhaal nog even extra wordt aangedikt. Zo iemand is op dat moment gif aan het rondstrooien en het vervelende is vaak dat de ander klakkeloos gelooft wat de gifstrooier vertelt. Ik kom geregeld mensen tegen die in dit soort situaties zitten en ik ken het uiteraard ook uit eigen ervaring want o mijn god, wat kunnen mensen toch over je roddelen. Maar ook dat is een les, zowel een les voor mijzelf als voor de gifstrooier. De les voor mij is dat ik in mijn eigen zuiverheid en liefde mag blijven zonder mij te laten beïnvloeden en in dualiteit te schieten, want zodra ik dat doe verlaag ik mijzelf naar het niveau waar de ander op zit.  
Als het er op aankomt durven de gifstrooiers jou nooit rechtstreeks te confronteren met hun uitingen en gedrag, daarom roddelen ze ook, doen ze alles achter je rug om. De les voor de gifstrooier is dat zij moeten leren om uit dualiteit te stappen, want zolang je roddeld, bewust negatief praat over een ander, zit je alleen maar in dualiteit en is er absoluut geen enkele innerlijke rust want men is alleen maar met dualiteit bezig. Dit gaat altijd ten koste van jouw energieniveau en uiteindelijk jouw gezondheid want gif is slecht voor het hart, ziel en geest. Zolang je gif, haat en wrok bij je draagt kan je niet in het hart komen en verlies je alleen maar zielsdelen. 
Nou heeft iedereen in zijn of haar leven wel eens geroddeld, bewust of onbewust. Breng je bewustzijn hierheen en beschouw dit als leermomenten. Als je jezelf erop betrapt, stalk jezelf of beter gezegd stalk je patronen; wat is de reden waarom je dit verteld? 

Dit soort dingen zijn allemaal lessen van het leven om ons te sterken en bewust te maken van onze kracht. Zo was mijn opvoeding er ook om mij te sterken, om mij mijn innerlijke kracht van het hart te laten inzien en om mij bewust te maken dat ik deze innerlijk kracht, mijn innerlijke liefde, kan en mag gebruiken in het leven. Want als je nu eenmaal een bepaalde hoeveelheid innerlijke liefde los laat in het leven dan kan dat voor velen overweldigend zijn, puur omdat zij die staat van liefde nog niet kennen. 

De afgelopen 15 jaar zijn voor mij een aaneenschakeling van zeer grote lessen geweest. Lessen van grenzen opzoeken, verkennen, en zelf mijn grenzen aangeven. Het heeft mij bewust gemaakt van veel dingen in het leven; dat ik niet afgescheiden ben van het grotere geheel, dat ik niet afgescheiden ben van vrienden, ex-vrienden en ex-vriendinnen, familie, en alle mensen om mij heen wiens pad ik dagelijks kruis. Het heeft mij bewust gemaakt dat ik iedereen nodig had om te groeien, dat elk contact een functie had ook al begreep ik die functie niet altijd, om die ervaringen in het leven op te doen om mij te brengen waar ik nu ben. En voor dit alles voel ik diepe dankbaarheid. Ik voel dankbaarheid voor de mensen waar ik mee om ga, maar ook diepe dankbaarheid voor de mensen waar ik niet meer mee om ga. Waarom? Omdat bepaalde situaties mij geleerd hebben dat ik in mijn eigen liefde en kracht kan blijven. We leren allemaal van elkaar, van iedereen die we tegen komen op ons pad, of we dit nu willen of niet, of we dit nu werkelijk willen zien of niet. We herkennen elkaar allemaal in elkaars ogen omdat de ogen de spiegels van de ziel zijn. Daarom ben ik dankbaar want mijn focus is altijd gericht naar meer bewustzijn opdoen. 

Ik kan om die reden ook niet met mijn vinger gaan wijzen naar een ander, ik kan het slechts zoeken in mijzelf want daar liggen de lessen verstopt en daar heb ik van te leren. Het gaat niet om de situatie, het gaat er om hoe jij met die situatie omgaat. Dit is de enige manier om te groeien als persoon, door het niet buiten mijzelf te zoeken maar in mijzelf. De enige uitweg van alles is naar binnen toe, of zoals ik wel eens in het Engels zeg: The only way out is the way in. Dáár is waar liefde verborgen is je ware essentie, onder een stapel emotionele puin waar velen zich mee identificeren. Het is díe puin waar velen juist bij anderen in gaan lopen vroeten. Als je in iemand anders zijn puin vroet komt er een emotionele stof vrij en deze stof komt dan ook los bij jezelf. Het is het effect van de universele wet van actie-reactie. Deze emotionele stof gaat zweven in de lucht en inplaats van naar je eigen stof te kijken gebeurt het vaak dat ze het projecteren naar de ander. Dat is jammer want dan mis je de essentie. Deze zit hem niet in het emotionele puin of de stof van de ander, het zit onder je eigen emotionele puin. Daaronder moet je graven, zoeken en ontdekken maar dat kan alleen als je je kwetsbaar durft op te stellen. Vroeger dacht ik dat kwetsbaarheid alleen iets voor mietjes was, jeetje, wat heb ik mij daarin toch vergist. Je moet van zeer goede huize komen om jezelf werkelijk kwetsbaar op te kunnen stellen want eenmaal in die kwetsbaarheid komt er zachtheid bij kijken wat voor o.a. vele  mannen maar ook bij vrouwen ongekend is, en dan wordt het mogelijk om jezelf werkelijk te ervaren en te helen, ook die stukken waar je meer moeite mee hebt. In die zachtheid kom je bij je innerlijke essentie: pure liefde, en die liefde werkt helend en genezend voor alles, innerlijk weten we dit maar velen durven zich er niet aan toe te geven omdat men altijd de zogenaamde maskers moeten verdedigen, de maskers van illusie, maar geloof me er is grote moed nodig om jezelf werkelijk kwetsbaar op te durven stellen en je maskers los te laten.  

Het is net als de lotusbloem die groeit in vijvers met onzuiver, vaak troebel, water. Als je echter in de bloem zelf kijkt is daar geen enkele modder of onzuiverheid te zien. De bloem is prachtig en geurig, nobel en krachtig, vol passie en vertrouwen in zijn groei en bloei. Het laat zich niet tegenhouden door de modderige bodem waaruit het ontsproten is. Onze individuele ontwikkeling is meestal gericht op topprestaties, zowel privé als in de sport en op het werk en soms zijn er grote offers nodig. Dit is vergelijkbaar met de groei van de lotusbloem, door de modder naar boven, waarin de wil om die prestatie te leveren, de wilskracht om te groeien en bloeien, altijd aanwezig is.  
Als je weet dat elke situatie beïnvloedbaar is dan weet je ook dat door kennis en inzicht elke moeilijke situatie te overwinnen is. Zoals de Lotus door de modder omhoog komt en na enige tijd van bloei weer vergaat, zo gaan bij ons ook de mooie en nare tijden voorbij. Als je het moeilijk hebt weet dan dat je aan het groeien bent tot een prachtige stralende bloem. Onthoud altijd dat in elke situatie één ding onaantastbaar blijft, zoals dat bij de lotus het zaad is dat overblijft, zo blijft bij de mens de kern, de vonk, altijd bestaan. Dat is de essentie, de innerlijke liefde wat waarheid is, maar ook de enige waarheid. Al leef je met je voeten in de modder, ellende en narigheid van de wereld, vergeet nooit wie je van binnen werkelijk bent, die prachtige bloem in liefde en bliss. 

Daarom voel ik dankbaarheid. Daarom schrijf ik deze brief van dankbaarheid aan het leven. 

Ik hou van jullie allen omdat ik geen andere keus heb dan mijn liefde te uiten, omdat ik die liefde ben. 

Ik Ben die is, de Mahatma in liefde. 

 

Namasté 

Senia Melchizedek